sneeuwval in Iran

MIJN VERHAAL

Mijn naam is Mohammad‌ Khod‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌a‌bandeh‌loee, Ik ben Iranier en geboren in 1964 te Teheran. Ik ben opgegroeid in het zuiden van Teheran.

Teheran is in twee verschillende regio's verdeeld. Het zuiden van Teheran is een arm gebied. Het noorden van Teheran is een rijke regio.

Wij waren met zeven broers  en zussen in ons huis. Ik was het eerste kind in het gezin.Nu heb ik nog twee zussen en een broer .

Op 1970 ging ik naar de basisschool. De naam van mijn school was Anwar.

 Ik hield van lezen en ik heb veel kinderboeken gelezen. Ik heb de boeken van de schrijver Samad Behrangi  gelezen.

Hij was een grote en beroemde kinderboeken schrijver. Maar hij was een politieke tegenstander van de sjah. Ik vond het boek The Little Black Fish mooi. 

Ik begon met mijn voortgezet onderwijs in 1978 in een bekende school in Teheran, genaamd “Dar al fonoon”. Deze school is een hele oude, historische en prestigieuze school in Teheran.  “Dar al fonoon” werd opgericht door Amir Kabir, kanselier herformer van de negentiende eeuw (1850).

Mijn vader was een tandarts en tevens een politieke tegenstander van het regime van de sjah. Tijdens de dictatuur van het regime van de sjah werd hij diverse malen door de veiligheidsdienst gearresteerd in 1971 en 1978.

In 1979 vond er een grote revolutie tegen de monarchie in Iran plaats. De geestelijk leider Khomeini maakte misbruik van de religieuze gevoelens van de gewone mensen en beloofde dat hij democratie en vrijheid zou brengen. Maar na de revolutie kwam Ayatollah Khomeini  zijn beloften niet na en begon hij de fundamenten van een religieuze regering op te richten.

Mijn vader sloot zich echter na de revolutie aan bij de oppositie van dit nieuwe fundamentalistische en zogenaamd Islamitische regime.

In 1981 werd ik samen met mijn vader, wegens deelname aan een vreedzame en grote demonstratie in Teheran, gearresteerd.

In oktober 1981 werd mijn vader samen met nog 80 andere politieke gevangen geëxecuteerd.

Ik werd veroordeeld tot 8 jaar gevangenschap en zo bracht ik 8 jaar van mijn leven door in de diverse gevangenissen van de mullahs.

 In de loop van 1988 tot 1991 werden nog twee dierbare broers van mij en nog een aantal van mijn vrienden geëxecuteerd. Ze waren allemaal tegen het fundamentalistische regime van Iran.

In 2012 is het mij gelukt om naar Nederland te komen. Na een juridische procedure kreeg ik te horen dat ik als een erkend vluchteling in Nederland mag verblijven.

In 2015 rondde ik mijn inburgeringscursus en mijn Nederlandse taalcursus af. 

Op dit moment woon ik in Amsterdam.

De herfst is aangekomen

Het beroemde Iraanse lied over de herfst : 

De herfst is gekomen, met een stok in de hand en vermoeid.

Onze gast zit op een tapijt van bladeren.

Sluit de ramen niet, want de herfst is mooi.
Alle vier seizoenen van God hebben hun eigen kleurenpracht.
De herfst fluistert een slaapliedje in de oren van de bomen.
Geliefden, ga slapen in hoop op een nieuwe morgen.

De herfst is gekomen, met een stok in de hand en vermoeid.

Onze gast zit op een tapijt van bladeren.

In de herfst, wanneer de bladeren afsterven.
Komen oude sluimerende herinneringen weer tot leven.
Ik kijk naar de bladeren als ze van de takken vallen.
Als vandaag sterft, vertrouw ik op morgen. 

De herfst is gekomen, met een stok in de hand en vermoeid.

Onze gast zit op een tapijt van bladeren.

Sluit de ramen niet, want de herfst is mooi.
Alle vier seizoenen van God hebben hun eigen kleurenpracht.
De herfst fluistert een slaapliedje in de oren van de bomen.
Geliefden, ga slapen in hoop op een nieuwe morgen.

De herfst is gekomen, met een stok in de hand en vermoeid.

Onze gast zit op een tapijt van bladeren.

Huilen Is Voor Jou Te Laat

Huilen is voor jou te laat, ik kom niet meer. 

Wacht maar niet op mij, het is de laatste keer. 

Dat je mij bedrogen hebt, het is te laat. 

Want mijn liefde voor jou dat is nu toch enkel haat. 

Alles wat ik had gaf ik aan jou alleen. 

Maar je ging toch steeds weer naar die ander heen 

Nooit kom ik nog terug bij jou zoals weleer. 

Huilen is nu voor jou te laat, nee ik kom niet meer. 

Ik hoop dat jij gelukkig met die ander bent. 

Ik heb die mooie uren ook met jou gekend. 

Maar eens dan komt de dag voor haarnet als voor mij. 

Want wat jij liefde noemt dat gaat ineens voorbij. 

Alles wat ik had gaf ik aan jou alleen. 

Maar je ging toch steeds weer naar die ander heen 

Nooit kom ik nog terug bij jou zoals weleer. 

Huilen is nu voor jou te laat, nee ik kom niet meer.